Foto van de Week

29 september 2014

De Emoe aan de hemel boven Paranal

Op de top van Cerro Paranal, hoog boven de Atacama-woestijn baden twee Unit Telescopes van de Very Large Telescope in het sterlicht. Ze nemen de Melkweg waar die zich boven ESO’s Paranal Observatorium uitstrekt.

Op deze foto zijn meerdere interessante objecten te zien. De meest prominente objecten zijn de twee Magelhaense Wolken - een kleine (SMC) en een grote (LMC) - die tussen de telescopen aan de hemel staan. De donkere Kolenzaknevel, die boven de linker telescoop te zien is, lijkt op een kosmische vingerafdruk die de Melkweg verduistert.

De Magelhaense wolken maken beide deel uit van de Lokale Groep van sterrenstelsels, net als onze Melkweg. De LMC staat op 163.000 lichtjaar afstand en de SMC op 200.000 lichtjaar. De Kolenzaknevel staat in vergelijking op een steenworp afstand. Hij staat 600 lichtjaar van ons af en is de best zichtbare donkere nevel aan de sterrenhemel.

De Kolenzaknevel is opgetekend door veel oude culturen. Dit object is het hoofd van de Emoe aan de hemel voor verschillende inheemse Australische volkeren. Australische Aboriginals zijn waarschijnlijk de oudste beoefenaars van sterrenkunde ter wereld. Hun sterrenbeelden zijn donkere gebieden aan de hemel terwijl het een westerse traditie is om de sterren te gebruiken.

Aan de zuidelijke hemel zijn donkere gebieden beter zichtbaar dan aan de noordelijke hemel. Andere culturen hadden ook donkere sterrenbeelden, bijvoorbeeld de Inca’s in Zuid-Amerika. een sterrenbeeld dat heel belangrijk was voor Inca-astronomen staat bekend als Urcuchillay (de Lama). Dit sterrenbeeld staat symbool voor het belang van dieren in hun cultuur als bron van voedsel, wol en transport. 

Deze foto is gemaakt door ESO Photo Ambassador Yuri Beletsky.


22 september 2014

Duizelingwekkende sterrensporen boven SEST

De 15-meter Swedish–ESO Submillimetre Telescope (SEST) werd gebouwd in 1987 en was tot in 2003 in gebruik op ESO's La Silla Observatorium in Chili.

SEST was de eerste radiotelescoop op het zuidelijk halfrond die was ontworpen om het submilimeter-heelal waar te nemen. Hij was de voorloper van latere telescopen zoals de Atacama Pathfinder Experiment-telescoop (APEX) en de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA), die beide op de Chajnantor-hoogvlakte staan.

Op deze foto is de nachtelijke hemel bezaaid met sterpaden. Dit is het gevolg van de lange belichtingstijd. Sterlicht wordt van de reusachtige parabolische schotel vanuit alle hoeken naar de camera gekaatst. Op de achtergrond is de koepel van de ESO 3.6-metre telescoop zichtbaar. Deze telescoop is in stilte bezig de kosmos te onderzoeken.

Dit duizelingwekkende beeld van de SEST op La Silla is gemaakt door ESO Photo Ambassador Jose Joaquín Perez.

Links

 

Vertaling: Peter Middelkoop


15 september 2014

La Silla in het ochtendlicht

Op deze foto staat ESO’s La Silla Observatorium met de Melkweg op de achtergrond. La Silla is in de jaren ’60 gebouwd en was daarmee ESO’s eerste observatorium in Chili.

Bovenop de heuvel in het midden van deze foto staat de hoekige New Technology Telescope (NTT) (links) en de ESO 3,6-meter telescoop (rechts). De 3,58-meter NTT is geïnaugureerd in 1989 en was de eerste telescoop met een computer bestuurde primaire spiegel. The primaire spiegel is flexibel en zijn vorm wordt automatisch aangepast tijdens het waarnemen om de beste beeldkwaliteit te waarborgen. Deze technologie noemen we actieve optiek. Alle moderne telescopen - inclusief de Very Large Telescope op Cerro Paranal, en de toekomstige European Extremely Large Telescope - maken gebruik van deze techniek. 

Op La Silla staan meerdere telescopen, inclusief de Swedish–ESO Submillimetre Telescope (SEST) en de robotische TAROT die wordt gebruikt om kortdurende fenomenen zoals gammaflitsen te spotten.

Deze foto is genomen door ESO Photo Ambassador José Joaquin Pérez. José is bio-ingenieur en legt zich toe op de bescherming van gewassen in Centraal-Chili. In zijn vrije tijd neemt hij graag foto’s van de adembenemende nachthemel.


8 september 2014

VLT volgt Rosetta's komeet

De lichte, wazige vlek in het midden van deze foto is de komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko of afgekort: 67P/CG. Het is de bijzondere bestemming van ESA's ruimtesonde Rosetta die op dit moment diep in de coma van de komeet op minder dan 100 kilometer van de kern vliegt.[1] Met Rosetta zo dicht bij de komeet is een waarneming vanaf de grond de enige manier om 67P/CG in z'n geheel te bekijken.

Deze afbeelding is gemaakt op 11 augustus 2014 met één van de 8-meter telescopen van ESO's Very Large Telescope (VLT) in Chili. Door 40 individuele beelden met elk een belichtingstijd van 50 seconden te combineren en de sterren op de achtergrond te verwijderen ontstond een optimale weergave van de komeet. Rosetta zelf bevindt zich ergens in de middelste pixel van deze foto en is te klein om te kunnen onderscheiden.

De VLT bestaat uit vier afzonderlijke telescopen die samen of apart de nachtelijke hemel kunnen bestuderen. Voor waarnemingen zoals deze gebruikt men FORS2 (FOcal Reducer and low dispersion Spectrograph 2), een instrument op Unit Telescope 1 die bekend staat onder het inheemse Chileense Mapuche-woord voor de zon: Antu.

FORS2 kan op verschillende manieren worden gebruikt maar voor het Rosetta-project bepalen astronomen er de helderheid, grootte en vorm van de komeet mee en analyseren ze de positie van de coma.

Hoewel 67P/CG vaag in beeld is, is hij duidelijk actief met een stoffige coma die tot ongeveer 19.000 kilometer uit de kern reikt. De coma is asymmetrisch en begint een karakteristieke komeetstaart te vormen doordat stof van de zon af wordt uitgestoten. De zon bevindt zich rechtsonder buiten beeld.

Deze VLT-afbeelding is onderdeel van de voortdurende samenwerking tussen ESA en ESO waarbij 67P/CG vanaf de grond wordt waargenomen terwijl Rosetta metingen bij de komeet uitvoert. Gemiddeld maakt de VLT om de nacht een beeld. Zowel de veranderende helderheid als de komeetactiviteit wordt bestudeerd. De resultaten gebruikt de projectorganisatie bij het plannen van Rosetta's baan rond de komeet.

Noot

[1] Rosetta bereikte op 6 augustus een afstand van 100 kilometer van de kern van 67P/CG's kern en komt sindsdien steeds dichterbij.

Vertaling: Peter Middelkoop


1 september 2014

Surrealistische nachthemel

Deze kleurrijke en surrealistische foto is gemaakt tijdens een nacht waarnemen van de noordelijke hemel bij de Allgäu Publiekssterrenwacht in Ottobeuren, Germany. Op de foto staat de 0,6-meter Cassegraintelescoop die in 1996 in gebruik is genomen. 

De heldere gele laserstraal, die uitwaaiert over de hemel in deze lange opname, is ESO’s Wendelstein laser guide star unit die in Allgäu is getest. Het is een kleinere versie van de laser guide star die is geïnstalleerd op de Very Large Telescope in Paranal, Chili. 

Een Laser guide star wordt gebruikt om een helder lichtpunt aan de hemel te creëren - een kunstmatige hulpster. Hierdoor kunnen astronomen meten hoeveel de echte sterren vervagen of flikkeren zoals vanaf de grond is te zien. De metingen worden daarna gebruikt om te corrigeren voor de vervagingen en dus scherpere afbeeldingen te maken. Dit proces wordt adaptieve optiek genoemd. 

Links
 
  • Cassegraintelescoop
  • Allgäu Publiekssterrenwacht



25 augustus 2014

Sterrenregen in de woestijn

In de Atacamawoestijn in Chili regent het zelden. Zo eens in de paar jaar regent of sneeuwt het op ESO's observatorium La Silla in een mate die je aanzienlijk zou kunnen noemen in een periode van abnormaal warm weer, zoals in een El Niño-jaar. Deze woestijn is een van de droogste plekken op aarde en daardoor een fantastische locatie om de nachtelijke hemel waar te nemen.

Hoewel er heel weinig echte regen valt, kun je met een aantal fotografische trucjes er wel voor zorgen dat het lijkt alsof het sterren regent op de omringende bergen, zoals op deze foto, op 21 mei 2013 gemaakt door Diana Juncher, promovendus in de sterrenkunde aan het Deense Niels Bohr Instituut.

Diana was voor haar onderzoek in mei 2013 twee weken op op La Silla voor het waarnemen van exoplaneten in het centrum van ons melkwegstelsel. Tijdens haar verblijf maakte ze deze foto van de sterpaden vanaf ongeveer 20 meter van de Deense 1,54-meter telescoop op ESO's La Silla-sterrenwacht. Dit soort foto's vergt een lange belichtingstijd om de schijnbare beweging van de sterren vast te kunnen leggen terwijl de aarde draait.

Een sliert van sneeuw bedekt de verre bergtoppen en een zachte wolkendeken is zichtbaar onder La Silla aan de linkerkant, vlakbij de horizon. Het wat donkerder rode gebied aan de rechterkant is een open kopermijn. Koper is voor Chili een delfstof van groot economisch belang. Het land is veruit de grootste koperproducent ter wereld.

Links:

 

Vertaling: Peter Middelkoop


18 augustus 2014

Een gebeeldhouwde lucht boven La Silla

De witte wolkenstrepen zoals op deze foto, genomen op 11 juni 2012 door de astronoom Alan Fitzsimmons, zijn een zeldzaamheid boven ESO's observatorium La Silla.

Deze gortdroge, desolate omgeving waar zo nu en dan sterke windstoten voorkomen is niet de meest mensvriendelijke omgeving, maar het is wel een ideale locatie voor telescopen. Astronomen hebben hier geen last van observatieobstakels zoals atmosferische storingen, lichtvervuiling, vochtigheid, en (het grootste deel van de tijd) wolken, waardoor ze een ongestoord zicht op de kosmos hebben. Zelfs op deze zeldzame bewolkte dag klaarde de hemel bij het vallen van de avond en konden de observaties gewoon volgens plan doorgaan.

De telescopen op La Silla - waaronder twee grote door ESO beheerde telescopen: de ESO 3,6-meter telescoop en de New Technology Telescope (NTT) - zijn uitgerust met state-of-the-art instrumenten, waardoor de unieke observatieomstandigheden in het noorden van Chili ten volle worden benut.

De ESO 3,6-meter telescoop werkt op dit moment met de High Accuracy Radial velocity Planet Searcher (HARPS). Dit instrument is bedoeld om exoplaneten op te sporen. De NTT was een pionier in het gebruik van actieve optica: het was de eerste telescoop ter wereld met een computergestuurde hoofdspiegel.

La Silla was het eerste ESO-observatorium in Chili, dateert uit de jaren '60 en is al sinds het begin van onschatbare waarde.

Vertaling: peter Middelkoop


11 augustus 2014

De weg naar Armazones

Op dit moment beheert ESO drie observatoria in de Atacama-woestijn in Chili: La Silla, Paranal en Chajnantor. Op de achtergrond van deze foto is het Paranal Observatorium te zien, ESO’s vlaggenschip waar de Very Large Telescope (VLT) staat.

In de komende jaren wordt aan dit trio een vierde observatorium toegevoegd: Cerro Armazones, de toekomstige locatie van de European Extremely Large Telescope (E-ELT). Met zijn 39 meter brede spiegel zal de E-ELT het 'grootste oog op de hemel' zijn. De bouw is naar verwachting rond 2024 afgerond.

Cerro Armazones is momenteel alleen vanaf Paranal te bereiken via een zandpad, maar er vinden al werkzaamheden plaats. Het Chileense bedrijf ICAFAL Ingeniería y Construcción S.A. (ICAFAL) is in maart begonnen met de aanleg van een 7 meter wijde asfaltweg (ann14019). De werkzaamheden zullen over 16 maanden zijn afgerond. ICAFAL zal ook de bergtop van Cerro Armazones effenen en zo een bruikbaar platform voor de E-ELT creëren. 


4 augustus 2014

Op zoek naar ruimte

Op 5000 meter hoogte, op de Chajnantor-hoogvlakte in Chili, staan de antennes van de ALMA-radiotelescoop. Ze scannen het hemel op zoek naar aanwijzingen voor onze kosmische oorsprong. Deze hoogvlakte huist een van de hoogstgelegen observatoria op aarde. 

Aan de rechterkant van de foto zijn tussen de duizenden sterren de Kleine en Grote Magelhaense Wolk zichtbaar als lichtgevende vlekken aan de hemel. Beide wolkenachtige objecten zijn melkwegstelsels - twee van de dichtstbijzijnde buren van onze Melkweg.

ALMA’s belangrijkste doel is het waarnemen van de koudste en oudste objecten in het heelal - het zogeheten 'koude heelal’. De reeks antennes vangt millimeter- en submillimeterstraling op. Deze typen straling hebben langere golflengten dan infraroodstraling, maar kortere dan radiostraling. ALMA bestaat uit 66 antennes en is daarom het grootste sterrenkundige project ter wereld. Deze mobiele antennes kunnen bewegen en worden verplaatst naar de wens van astronomen.

Deze prachtige foto van ALMA’s landschap is genomen door ESO Foto Ambassadeur Stéphane Guisard. Hij is optisch ingenieur bij ESO’s Very Large Telescope in de Atacama-woestijn, Chili. 

Links 


28 juli 2014

Buitenaards Atacama

Dicht bij ESO’s ALMA Observatorium laat een tourbus een stofwolk achter zich terwijl hij zich een weg baant door de woestijn. In de bus zitten medewerkers die op weg zijn naar het ALMA Operations Support Facility voor een shift van acht dagen. Op de achtergrond zien wij twee vulkanen waarvan de met sneeuw bedekte toppen aan het zicht zijn onttrokken door de mist. 

Deze twee inactieve vulkanen, die op de grens tussen Bolivia en Chili staan, zijn in verschillende geologische tijdperken ontstaan. Licancabur, de vulkaan links op de foto, is veel jonger dan zijn kleinere, nabije buurman Juriques.

Licancabur staat bekend om zijn symmetrische vorm, en om een van de hoogste meren op aarde die hij herbergt. Het meer in Licancabur’s caldera bevindt zich op 5916 meter hoogte. De zeldzame flora en fauna leven onder extreme omstandigheden, en worden daarom bestudeerd. Er wordt gezegd dat de Licancabur-regio een van de beste analogieën is van een leefomgeving op Mars. Door het leven hier te bestuderen kunnen we beter begrijpen hoe leven op andere planeten kan floreren. 

Deze foto is gemaakt door ESO’s Armin Silber.


21 juli 2014

Giganten aan het werk

Deze panoramafoto van ESO’s vlaggenschip in nNoord-Chili is genomen door ESO Photo Ambassador Gabriel Brammer. Astronomen waren op het moment dat deze foto is genomen net begonnen met waarnemen met de Very Large Telescope. Op de achtergrond is de heldere hemel en de Melkweg te zien. 

Om deze foto te maken combineerde Brammer meerdere lange opnamen. Hierdoor is de zwakke gloed van de Melkweg boven de gigantische omhullingen van de Unit Telescopes (UT’s) zichtbaar. Elke UT is 25 meter hoog, en ze zijn vernoemd naar prominente hemelobjecten in de taal van de Mapuche-stam: de zon, de maan, het sterrenbeeld Zuiderkruis en Venus - respectievelijk Antu, Kueyen, Melipal en Yepun. Linksonder zijn de kleinere Auxiliary Telescopes zichtbaar in hun witte, ronde behuizingen en daarboven de Kleine en Grote Magelhaense Wolk.

Door meerdere opnamen te combineren is de beweging van de behuizingen van de telescopen zichtbaar. De geestachtige verschijning op de foto ontstaat wanneer ze gedurende de nacht bewegen om een sterrenkundig object te volgen. Het passeren van de tijd is ook te zien aan de  donkere sterrenhemel aan de linkerkant en de heldere avondhemel aan de rechterkant.

Brammer heeft twee foto’s gemaakt vanaf dezelfde plek, maar op verschillende tijdstippen: bij zonsondergang en later op de avond. Deze twee panoramafoto’s heeft hij later samengevoegd om de bovenstaande foto te creëren.


14 juli 2014

Een diepe blik van de donkere hemel

Kun jij tellen hoeveel heldere stippen op deze foto staan? De foto is gemaakt met de Wide Field Imager (WFI). Deze camera is geïnstalleerd op een telescoop van bescheiden grootte, de MPG/ESO 2,2-meter op het La Silla Observatorium, Chili 

Op deze foto staat een van de vijf hemelgebieden die in de COMBO-17 survey worden bekeken (Classifying Objects by Medium-Band Observations in 17 filters). In deze survey wordt gezocht naar verre objecten aan de zuidelijke hemel. Elk gebied is in 17 verschillende kleurenfilters vastgelegd. De gebieden zijn even groot als de volle maan. 

In de survey zijn al duizenden nieuwe objecten gevonden - meer dan 25.000 melkwegstelsels, tienduizenden verre sterren, en quasars die voorheen onzichtbaar waren. Deze survey herinnert ons eraan hoeveel er nog te ontdekken is in het heelal. 

Sommige van de verste lichtvlekken op deze foto zijn melkwegstelsels waarvan het licht er negen tot tien miljard jaar over heeft gedaan om ons te bereiken. Door melkwegstelsels van verschillende leeftijden te bestuderen kunnen astronomen beter begrijpen hoe zij evolueren, van de volwassen nabije melkwegstelsels tot de verre, jonge exemplaren die ons vertellen over het heelal dat toen nog in zijn kinderschoenen stond. 

Links:


7 juli 2014

ESO in vogelvlucht

Deze luchtfoto toont het hoofdkwartier van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht (ESO) in Garching bij München, Duitsland. Terwijl ESO-telescopen verspreid staan over Chili op het zuidelijk halfrond, is Garching het wetenschappelijke, technische en administratieve centrum van ESO, waar ontwikkelprogramma's worden uitgevoerd om de observatoria te voorzien van de meest geavanceerde instrumenten.

De gebouwen in het midden van de foto, met hun gebogen ontwerp, zijn de hoofdgebouwen van het ESO-complex. Het gebouw rechtsboven vormde jarenlang de basis van de organisatie, totdat in december 2013 de uitbreiding met de rode daken in gebruik werd genomen. In het ronde zwarte gebouw wordt gewerkt aan nieuwe instrumenten. De gebouwen zijn door gebogen bruggen met elkaar verbonden, hier zichtbaar als de drie zwarte gebogen armen in het midden van de foto.

De uitbreiding, ontworpen door architecten Auer + Weber, huisvest het groeiend aantal ESO-medewerkers en faciliteert het astronomisch onderzoek in de ontwerp- en bouwfase van ESO's European Extremely Large Telescope (E-ELT), 's werelds grootste oog op de hemel. Voorheen werkten personeelsleden verspreid over de campus in Garching in gebouwen zoals de witte aan de linkerkant.

Deze foto werd genomen op 9 juni 2014 door fotograaf Ernst Graf (Graf-flugplatz.de)

Links

ESO breidt haar hoofdkwartier
Uitbreiding naar ESO hoofdkwartier Inaugurated

Vertaling: Peter Middelkoop


30 juni 2014

Een impressionistische zonsondergang

De zon gaat onder boven Paranal en schildert een Monet-landschap met een reeks subtiele tinten. De weinige wolken gloeien warm op onder invloed van de laatste zonnestralen, en de scherpe helderheid van de lucht is bijna tastbaar. Die droge heldere lucht is de reden waarom ESO dit gebied in Chili selecteerde als basis voor het observatorium. Wolkenstralen en wolkenschaduwen stromen vanuit de zon en lijken te convergeren in het anti-solairpunt.

Aan de linkerkant zijn twee van de vier koepels van de hulptelescopen (AT's) van de Very Large Telescope (VLT) te zien. Ze wachten geduldig op het invallen van de duisternis om daarna hun kosmisch onderzoek te beginnen.

Zodra de zon onder is, voeden de 1,8-meter diameter hulptelescopen de Very Large Telescope Interferometer (VLTI) met hun gecombineerde sterrenlicht en produceren zo scherpe beelden van het heelal. De mobiele AT's worden op rails verplaatst over het VLT-platform om zo de hemel vanuit verschillende hoeken te bestuderen.

Deze foto van Roger Wesson, een medewerker op ESO-Paranal werd op 8 maart 2013 ingezonden naar de Your ESO Pictures Flickr groep.

Vertaling: Peter Middelkoop


23 juni 2014

De VLT's kunstmatige ster

Deze foto is genomen door ESO Photo Ambassador Gianluca Lombardi. Op de foto is een verbazend scala aan kleuren zichtbaar, van een roze waas onderaan de foto tot de verschillende tinten blauw en wit in de Melkweg daarboven. Op de voorgrond staan de Unit Telescopes van de Very Large Telescope (VLT) op ESO's Paranal Observatorium.

Een felle gele lijn doorkruist het beeld. Deze lijn is de laser guide star die onderdeel is van de adaptieve optiek van de VLT. Dit systeem compenseert voor de vervagende effecten van de atmosfeer die licht vervormt door lokale verschillen in vochtgehalte en temperatuur. Waar mogelijk zoeken astronomen naar een heldere ster in de buurt van het hemellichaam dat ze willen waarnemen om hun observaties te kalibreren. Als die er niet is dan vertrouwen ze op een kunstmatige ster die wordt gemaakt met een heldere laserstraal.

Vertaling: Peter Middelkoop


16 juni 2014

De weg naar de toekomst

Deze Foto van de Week toont de bouwplaats van de toekomstige Europese Extremely Large Telescope (E-ELT) op Cerro Armazones. Zichtbaar zijn de nieuwe weg die zich rond de voet van de berg kromt, het platform en de dienstweg ernaartoe. Rechtsonder is het basiskamp te zien.

Het Chileense bedrijf ICAFAL (Ingeniería y Construcción SA) begon de civiele werken voor de E-ELT in maart 2014 met de bouw van een weg naar de top van de berg. De bouw zal naar verwachting 16 maanden in beslag nemen. De weg biedt toegang tot de bouwplaats van de gigantische telescoop, en is 11 meter breed met een geasfalteerde rijbaan van 7 meter breed.

Sebastián Rivera Aguila, een bouwvakker werkzaam bij ICAFAL, fotografeerde dit uitzicht op donderdag 12 juni 2014 tijdens een lijnvlucht over de bergen. Enthousiast vertelt hij: "Bouwen in de woestijn is zwaar, maar ik ben er trots op dat ik meewerk aan dit zeer belangrijke project. Ik bedank ICAFAL en ESO dat ik deel mag uitmaken van dit stuk geschiedenis in wording."

Op donderdag 19 juni zal ICAFAL een stuk van de top van Cerro Armazones opblazen waarbij ongeveer 5000 ton steen loskomt. Door de bergtop te effenen wordt deze geschikt voor het plaatsen van de 39-meter telescoop en de bijbehorende gebouwen. Op Paranal, op 20 km afstand, wordt die dag een 'groundbreaking ceremony' gehouden om deze mijlpaal op weg naar de constructie van de E-ELT markeren. Het evenement is via een livestream te volgen van 18:30-20:30 Nederlandse tijd (16:30-18:30 UTC) (onder voorbehoud). Via twitter doet @ESO live verslag en beantwoord in het Engels gestelde vragen met de hashtag #EELTblast.


Vertaling: Peter Middelkoop


9 juni 2014

Zonsopgang bij de VLT

Deze afbeelding is gemaakt aan het begin van de zonsopkomst bij de Very Large Telescope op ESO’s Paranal Observatorium in Chili. Een van zijn Unit Telescopes is rechtsonder zichtbaar en wordt verlicht door de maan. Op enige afstand staan twee Auxiliary Telescopes naar boven gericht.

De VLT bestaat uit vier 8,2-meter Unit Telescopes (UTs) en vier verplaatsbare 1,8-meter Auxiliary Telescopes (ATs). De telescopen vormen een gigantische interferometer als zij samenwerken: de Very Large Telescope Interferometer (VLTI). Het licht dat wordt opgevangen door de telescopen wordt gecombineerd met behulp van een complex systeem van spiegels en ondergrondse tunnels waardoor astronomen details tot 16 keer beter kunnen zien dan met een UT. 

Deze foto is gemaakt door Nicolas Blind, een astronoom die het Paranal Observatorium voor een paar dagen bezocht in december 2012. Blind was voor korte tijd bij het observatorium, maar vond het een onvergetelijk bezoek. "De absolute stilte is zo vredig en ontspannend", zegt hij. "Je kunt in dit verlaten gebied alleen het geluid van de wind horen, en misschien nog een verdwaalde vleermuis. Door de heldere hemel van Paranal realiseer ik mij elke keer hoe klein we zijn, en aan mijn reden om voor sterrenkunde te kiezen."

Bij het Paranal Observatorium zijn er 330 heldere nachten per jaar. Dankzij de technologie, medewerkers en de goede omstandigheden is de VLT het productiefste observatorium ter wereld. 

Nicolas Blind heeft deze foto ingediend voor de 'Your ESO Pictures' Flickr-groep. De beste foto’s in deze Flickr-groep worden geselecteerd voor onze populaire Foto van de Week-serie, of voor onze galerij.


2 juni 2014

Omhuld door sterren

De vierde Unit Telescope (UT4), die onderdeel is van ESO's Very Large Telescope (VLT) op het Paranal Observatorium, wordt omlijst door de gloed van de ondergaande maan en de hemel die hij nacht na nacht bestudeert.

Dit majestueuze apparaat staat op een hoogte van 2635 meter boven de zeespiegel op Cerro Paranal. Paranal is 's werelds meest geavanceerde optische observatorium en ESO's vlaggenschip met een verscheidenheid aan telescopen.

UT4, ook wel bekend als Yepun (Venus), is één van de vier telescopen waar de VLT uit bestaat. Samen met hun vier begeleiders, de Auxiliary Telescopes, vormen ze de supergevoelige Very Large Telescope Interferometer (VLTI). De UT4 is gehuisvest in een gebouw waarin de temperatuur nauwkeurig geregeld wordt, en hij gebruikt zijn ongelooflijk precieze 8,2-meter spiegel om de sterrenhemel af te tasten en de mysteries van het heelal te ontrafelen.

De andere drie telescopen heten Antu (Zon), Kueyen (Maan), en Melipal (zuiderkuis). Deze namen gebruiken de Mapuche die zo'n 500 kilometer ten zuiden van Santiago leven.

Deze foto is gemaakt door fotograaf John Colosimo. Hij slaagt erin de schoonheid, de complexiteit en de eenzame ligging van de Unit Telescope vast te leggen.

Link
John Colosimo's foto op Flickr

 

Vertaling: Peter Middelkoop


26 mei 2014

Een sterrenstroom boven Paranal

De lucht boven Paranal in Noord-Chili is een echte traktatie voor de ESO Photo Ambassadors die voortdurend experimenteren met nieuwe technieken om het unieke, dorre landschap en de beste sterrenkundige faciliteiten vast te leggen op frappante foto's.

In dit geval heeft Gianluca Lombardi verschillende opnamen met een lange belichtingstijd gecombineerd tot dit prachtige resultaat. Lombardi heeft de bewegende Very Large Telescope (VLT) en haar hulptelescopen vastgelegd als wazige glimpen onder een stroom van sterren. Deze sterren trekken door hun schijnbare beweging uitgesmeerde lichtpaden langs de hemel terwijl de aarde draait.

De VLT is ESO's vlaggenschip. Het is één van de meest productieve telescopen ter wereld, en het meest geavanceerde optische instrument ooit gemaakt.

 

Vertaling: Peter Middelkoop


19 mei 2014

Groot en groter

Een kleine menigte verzamelt zich op ESO's Paranal Observatorium in Chili om de nacht in te luiden. Voor de meesten markeert de zonsondergang het einde van een werkdag - en tijd voor rust. Maar niet hier; 's nachts wordt het echte werk gedaan, met een heldere nachtelijke hemel als werkplek.

Het publiek oogt klein ten opzichte van de telescopen aan hun linkerkant. In deze koepels huizen de vier 1,8-meter diameter Auxiliary Telescopes die deel uitmaken van de Very Large Telescope (VLT). De echte reus staat uiterst links in beeld. Naast de VLT Unit Telescope lijken de mensen wel mieren. De VLT heeft vier van deze 8,2-meter telescopen. Ze behoren tot de grootste telescopen ter wereld.

Het kan altijd groter: vroeg in het decennium 2020 zal de European Extremely Large Telescope (E-ELT) het licht zien. Zijn spiegel wordt maar liefst 39 meter in diameter! Ook in de toekomst zal ESO steeds grotere en betere ogen op de hemel richten.

Vertaling: Peter Middelkoop


  1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 Volgende »
Resultaat 1 to 20 of 125
Bookmark and Share

Bekijk ook